ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΟΡΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ (17/12)

 

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα. 7:26-28, 8:1-2 Ἀδελφοί, τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, ὃς οὐκ ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. Ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον. Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τῶν ῾Αγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Αδελφοί, τέτοιος μας άξιζε να είναι ο Αρχιερέας: άγιος, αθώος, αμίαντος, ξεχωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ανώτερος των ουρανών. Αυτός δεν έχει καθημερινά ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει πρώτα θυσίες υπέρ των δικών του αμαρτιών και μετά υπέρ του λαού· διότι αυτό έκανε μία φορά, προσφέροντας τον εαυτό του.

Ο νόμος, πράγματι, καθιστά τους ανθρώπους αρχιερείς με αδυναμία, ενώ ο λόγος της ορκωμοσίας μετά τον νόμο καθιστά τον Υιό τελειωμένο αιώνια.

Και το κυριότερο σε όσα λέγονται: έχουμε τέτοιον Αρχιερέα, που κάθισε στα δεξιά του θρόνου της δόξας στους ουρανούς, υπηρέτης των Αγίων και της αληθινής σκηνής, την οποία έστησε ο Κύριος, και δεν είναι άνθρωπος

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το ανάγνωσμα παρουσιάζει τον Χριστό ως τέλειο Αρχιερέα, ξεχωριστό από κάθε ανθρώπινη αδυναμία και αμαρτία. Η περιγραφή Του ως «όσιος, άκακος, αμίαντος» υπογραμμίζει τη θεία Του φύση, την πλήρη ακεραιότητα και την ικανότητά Του να προσφέρει θυσία που καθιστά δυνατή τη σωτηρία του κόσμου. Σε αντίθεση με τους αρχιερείς της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίοι καθημερινά έπρεπε να θυσιάζουν πρώτα υπέρ των δικών τους αμαρτιών και μετά υπέρ του λαού λόγω της ανθρώπινης αδυναμίας, ο Χριστός προσφέρει μια μοναδική, ολοκληρωτική θυσία («ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας»), καθιστώντας την αιώνια και επαρκή για όλους.

Η αναφορά στον Νόμο και στις επαναλαμβανόμενες θυσίες των ανθρώπινων αρχιερέων δείχνει ότι ο Χριστός υπερβαίνει τη συμβολική και περιορισμένη θρησκευτική τάξη της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Νόμος παρείχε προσωρινή κάλυψη για την αδυναμία του ανθρώπου, ενώ η ορκωμοσία του Υιού μετά τον Νόμο τον καθιστά τελειωμένο και αιώνιο, πλήρη σε δύναμη και ικανότητα.

Η θέση Του στα δεξιά του θρόνου της δόξας υπογραμμίζει τη θεϊκή Του εξουσία και τη συμμετοχή Του στη θεία κυριαρχία. Παράλληλα, η αναφορά στους «ἁγίους» και στη «σκηνή της αληθινής παρουσίας του Θεού» συνδέει την αιώνια θεία πραγματικότητα με την εκκλησιαστική ζωή των πιστών. Ο Χριστός λειτουργεί ως αιώνιος μεσολαβητής, υπηρέτης της σωτηρίας, που ενώνει τη θεία δόξα με την ανθρώπινη σωτηρία.

Συνολικά, το κείμενο αναδεικνύει τρεις βασικές θεολογικές αλήθειες:

1. Η τελειότητα και αμαρτία Του Χριστού ως απαραίτητη προϋπόθεση για την τελειωτική θυσία.
2. Η μοναδικότητα της θυσίας Του, η οποία υπερβαίνει κάθε επαναλαμβανόμενη προσφορά των ανθρώπινων αρχιερέων.
3. Η υπερβατική και μεσολαβητική Του λειτουργία, που ενώνει ουρανό και γη, Θεό και ανθρώπους, και καθιστά δυνατή την αιώνια σωτηρία.

Αυτό το ανάγνωσμα αποτελεί έτσι πυρήνα της χριστολογικής και σωτηριολογικής διδασκαλίας, δείχνοντας ότι η πλήρης λύτρωση δεν προέρχεται από νόμο ή ανθρώπινη ιερωσύνη, αλλά από τον Χριστό, τον αιώνιο και τέλειο Αρχιερέα.