ΚΥΡΙΑΚΗ ΖΑΚΧΑΙΟΥ-ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ (ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ)

 Ἑβρ. ζ´, 26-η´, 2: «

26 Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς,ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, 

27 ὃς οὐκ ἔχει καθ᾽ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. 

28 ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον.- 

1 Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, 2 τῶν ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος».

-----------------------------------------------

Μετάφραση (Νεοελληνικά)

Εβρ. 7:26–28 · 8:1–2

26 Τέτοιος λοιπόν μας ταίριαζε να είναι ο αρχιερέας: άγιος, άκακος, αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και υψωμένος πάνω από τους ουρανούς,
27 που δεν έχει ανάγκη κάθε μέρα, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για του λαού· γιατί αυτό το έκανε μία για πάντα, όταν πρόσφερε τον εαυτό του.
28 Διότι ο νόμος καθιστά αρχιερείς ανθρώπους που έχουν αδυναμία, ενώ ο λόγος της ορκωμοσίας —που δόθηκε μετά τον νόμο— καθιστά Υιό, τελειωμένο για πάντα.

8:1 Το κύριο σημείο όσων λέγονται είναι τούτο: έχουμε τέτοιον αρχιερέα, ο οποίος κάθισε στα δεξιά του θρόνου της Μεγαλοσύνης στους ουρανούς,
2 λειτουργός των αγίων και της αληθινής σκηνής, που την έστησε ο Κύριος και όχι άνθρωπος.

--------------------------------------

ΣΧΟΛΙΑ

Το χωρίο Εβρ. 7:26–28 και 8:1–2 παρουσιάζει με συνοπτικό και υψηλής θεολογίας λόγο τη μοναδικότητα του Χριστού ως Αρχιερέα και το οριστικό έργο της σωτηρίας. Ο Χριστός περιγράφεται ως ὅσιος, ἄκακος και ἀμίαντος, δηλαδή απολύτως καθαρός στη σχέση Του με τον Θεό και τους ανθρώπους, χωρίς προσωπική αμαρτία και χωρίς ανάγκη εξιλασμού για τον εαυτό Του. Η φράση «κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν» δεν δηλώνει απόσταση αγάπης ή αποξένωση από την ανθρώπινη φύση, αλλά ηθική και υπαρξιακή διάκριση, ενώ η αναφορά ότι έγινε «ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν» φανερώνει την ανάληψη και τη δοξαστική Του υπεροχή. Σε αντίθεση με τους αρχιερείς του Νόμου, που καθημερινά προσέφεραν επαναλαμβανόμενες θυσίες, ο Χριστός προσέφερε μία και μοναδική θυσία, «ἐφάπαξ», προσφέροντας τον ίδιο Του τον εαυτό. Η θυσία αυτή δεν είναι απλώς επαρκής, αλλά τελειωτική και αιώνιας ισχύος, γεγονός που αποκλείει κάθε έννοια επανάληψης ή συμπλήρωσης του σωτηριολογικού έργου. Ο Νόμος καθιστούσε αρχιερείς ανθρώπους με αδυναμία, ενώ ο λόγος της θείας ορκωμοσίας, που δόθηκε μετά τον Νόμο, καθιστά Υιό «τετελειωμένον εἰς τὸν αἰῶνα», δηλαδή πλήρη και οριστικό μεσίτη σωτηρίας. Το κεντρικό συμπέρασμα κορυφώνεται στην εικόνα του Χριστού που «ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς», στάση που δηλώνει ότι το έργο της θυσίας έχει ολοκληρωθεί. Από εκεί λειτουργεί ως «λειτουργὸς τῶν ἁγίων καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς», όχι σε ανθρώπινο κατασκεύασμα, αλλά στην ουράνια πραγματικότητα που έχει θεμελιώσει ο ίδιος ο Θεός. Η Εκκλησία, μέσα στη λατρευτική της ζωή, δεν επαναθυσιάζει τον Χριστό, αλλά μετέχει μυστηριακά στη μία, τελειωμένη και αιώνια θυσία Του, εισερχόμενη στην ουράνια λειτουργία όπου ο Χριστός είναι ταυτόχρονα Αρχιερέας, Θυσία και Λειτουργός.