EK TOY AMBΩΝΟΣ

  Ἡ ἔξοδος ἐκ τοῦ Παραδείσου, εἶναι τῆς παρακοῆς τό ἐπιτίμιο, καθώς καί ἡ κόλασις· ἐντούτοις στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βρίσκεται ὅλη ἡ ζωή, ἡ αἰώνια ζωή. Στήν Ἐκκλησία βρίσκεται ὅλη ἡ ἀλήθεια, ἡ αἰώνια ἀλήθεια. Ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε γιά νά ἀναπτυχθεῖ σ’ αὐτήν τήν ἀλήθεια, κατά τό μέτρο τοῦ Θεοῦ, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Στήν Ἐκκλησία βρίσκεται ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀγάπη. Ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει νά ἀναπτυχθεῖ, ἕως ὅτου φθάσει «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ». Γι’ αὐτήν τήν ἀνάπτυξη, ἡ Ἐκκλησία προσφέρει στόν ἄνθρωπο ὅλα τά μέσα, ὅλες τίς δυνάμεις, καί ἔτσι ὁ ἄνθρωπος δύναται τά πάντα· δηλαδή μέ τήν ὁλόκαρδη καί ἀπεριόριστη πίστη του, νά νικήσει τόν διάβολο ἔξω τοῦ Παραδείσου καί ἐν Χάριτι, νά ἐπανέλθει εἰς τήν πρότερον εὐγένεια, τό ἀρχαῖον κάλλος, τήν ἀρχαία μακαριότητα· διότι «πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι». [1] Ὅμως στό ζωντανό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι πολλά τά στάδια πρός τήν ἁγιότητα, τόν ἐξαγνισμό τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ὁ Θεάνθρωπος εἶναι αὐτός   πού ἀκατ...

  Στήν πνευματική ζωή καί πορεία εἶναι δυνατόν νά παρεισφρήσουν πολλές ψευδαισθήσεις καί παραισθήσεις. Πρίν τήν πτῶσιν ὁ ἄνθρωπος ἦταν προσωπικότης. Μετά τήν πτῶσιν, μένει ἡ μετάνοια, πού ἐκφράζεται στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν. Ἡ παραβολή τοῦ Ἀσώτου παρουσιάζει τήν ἀνθρωπίνην πλευράν, ἤτοι τήν ἀνάπτυξιν τῆς μετανοίας στήν καρδιά τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ὁ Θεός Πατήρ, διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, προσφέρεται θυσιάζοντας τόν «μόσχον» τόν «σιτευτόν», παρέχοντας τήν συγνώμην σέ κάθε ἄνθρωπο πού θά ἐπιστρέψει σ’ Αὐτόν, μετά τήν ἀποστασίαν, ἐν ἀληθείᾳ καί δικαιοσύνη.   Ὁ Πατέρας εἶναι Αὐτός πού ὀφείλουμε τήν ὕπαρξή μας. «Ἐν αὐτῷ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμεν». Εἶναι   Πατέρας μας, διότι μᾶς παιδαγωγεῖ μέ πατρική στοργή καί ἔχει ἑτοιμάσει μερίδα κληρονομιᾶς, γιά τόν καθ’ ἕνα· ἐάν παρ’ ἐλπίδα ἀποκλεισθοῦμε ἀπ’ αὐτήν, τοῦτο θά ὀφείλεται στήν δική μας ὑπαιτιότητα. Σήμερα, σεβαστή γερόντισσα, μποροῦμε νά ἀνακτήσουμε τήν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς πού ἀπολέσαμε, ὅσοι ἀπομακρυνθήκαμε ἀπό τό σπίτι τοῦ Πατ...

  ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ Αὐτογνωσία, ἡ μεγαλύτερη καί ἀνώτερη τέχνη καί ἀρετή. Ἅγνοια, ἡ φοβερότερη καί καταστρεπτικότερη κακία τῆς ψυχῆς. Ἐπιτρεπτό εἶναι καί ἀσυγκρίτως ἀνώτερο ἀπό τήν ὁποιαδήποτε φιλοσοφία τῶν ἀνθρώπων νά γνωρίζουμε, σεβαστή γερόντισσα, ποιά θέση ἔχει ὁ ἄνθρωπος κοντά στόν Θεό. «Πρόσεχε τόν ἑαυτό σου», λέγει ὁ Μωϋσής [1] . «Ἐάν ἀνεβῆ στό νοῦ σου, πνεῦμα τοῦ ἐξουσιαστῆ(Σατανᾶ), μήν ἀφήσεις τόν τόπο σου» [2] . Παρουσιάσου μέ ταπείνωση «μπροστά σ’Ἐκεῖνον πού ἐρευνᾶ τίς καρδιές καί τά νεφρά» [3] . Σήμερα, ἀκούσαμε ἀδελφοί μου στήν Εὐαγγελική περικοπή, ἀνέβησαν δύο ἄνθρωποι στό ναό, κοντά στό Θεό νά προσευχηθοῦν· ὁ ἕνας Φαρισαῖος καί ὁ ἕτερος Τελώνης. Ἐντούτοις, ἡ στάσις, τό ἦθος καί τό εἶδος τῆς προσευχῆς τῶν δύο, ἦταν ἐκ διαμέτρου, ἀντίθετα. Ἐπιτηδευμένη ἡ στάσις, περίβλεπτη ἡ θέσις, ὑψηλόφρον καί ἀταπείνωτον τό φρόνημα τοῦ Φαρισαίου. Ὀλισθηρός ὁ δρόμος του· τό διακύβευμα μεγάλο. Προσηύχετο πρός τόν ἑαυτό του καί ὄχι πρός τόν Θεόν· ἐπειδή ἀκριβῶς ἐγίνετο...

  ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ Ἡ Χαναναία ἐβγῆκεν ἀπό τά σύνορα ἐκεῖνα, εἰς τά μέρη Τύρου καί Σιδῶνος καί ἐφώναξε δυνατά καί εἶπε: «Ἐλέησον με, Κύριε, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαυίδ. Ἡ θυγατέρα μου κατέχεται ἀπό δαιμόνιο· καί ὑποφέρει φριχτά, ἐγώ δέ ὡς μάνα φριχτότερα. Κύριε, ἐλέησόν με τήν ἁμαρτωλή καί ταλαίπωρη καί δῶσε τήν Χάριν Σου· μή μέ ἀφήσεις παραπάνω νά πειρασθῶ ἀπ΄ ὅ,τι μπορῶ. Θεωρῶ τόν ἑαυτό μου πιό ἁμαρτωλό ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Αὐτό μοῦ λέει ὁ λογισμός μου». [1] Καί ὅταν, σεβαστή γερόντισσα, αὐτός ὁ λογισμός πολυκαιρίζει, συνήθως ἀκολουθεῖ στήν διάνοια κάποια ἔλλαμψη ὡς ἀκτίνα Φωτός. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπον, μέ αὐτήν τήν στάση ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, ἑτοίμαζε τήν καρδιά της γιά τήν μητέρα τῶν μαχῶν, ἡ Χαναναία . Πίστεψε βαθιά μέσα στήν ψυχή της, πώς ὁ σαρκωθείς Θεάνθρωπος γίνεται τά πάντα γι’ αὐτούς πού συντονίζουν τίς πνευματικές τους κεραῖες μ’ αὐτές τοῦ Ἰησοῦ, ἤτοι τοῦ θελήματός Του. Ὁ Χριστός τόνιζε πάντοτε ὅτι εἶναι πρᾶος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ· ἡ ἐντολή...

  Φύλαξόν με Κύριε, ἐκ τῶν ἀνθεστηκότων τῇ Δεξιᾷ Σου. Ἀπό τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, πού ζητοῦν νά στήσουν τή δική τους δόξα ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀγνοώντας τήν Δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Τριαδικός Θεός, σεβαστή γερόντισσα, ἐξ ἀρχῆς ἔδωσε ὑπόσχεση σωτηρίας στόν πεπτωκότα ἄνθρωπο-στό ἀνθρώπινο γένος διά τοῦ Μεσσίου. Ἦταν ἀνάρμοστο γιά τόν Θεό νά καταστρέψει, ἅμα τῇ παρακοῇ, τούς πρωτόπλαστους καί νά πλάσει ἄλλο πλάσμα-ἄνθρωπον, ἄνδρα-γυναῖκα, στή θέση τῶν πρώτων πού παρήκουσαν. Ἡ Παντοδυναμία, ἡ Σοφία, ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἐγνώριζε, προγνώριζε καί τήν πτώση καί τήν ἀνάπλαση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ὅπως διά τοῦ ἑνός ἀνθρώπου εἰσῆλθε ὁ θάνατος σέ ὅλο το φύραμα, ἔτσι διά τοῦ Ἑνός Θεανθρώπου Ίησοῦ Χριστοῦ ἐπετεύχθη ἡ ἀνακεφαλαίωσις τῶν πάντων, ἡ ἀνάπλασις, ἡ καινή κτίσις. Σήμερα, ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, μᾶς ἀφηγεῖται μέ παραστατικό τρόπο τήν ἐπιστροφή τοῦ Ζακχαῖου, σύμφωνα μέ τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἀπό καταβολῆς κόσμου· γιά τήν ἐπιστροφή-σωτηρία καθ’ ἑνός μας ἁμαρτωλοῦ, ὡς αἰώνιον πρὀτυπον. Ὁ Ζακχαῖος...

    ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ Ἡ δυστυχία, ἡ ἀσθένεια τῆς λέπρας, ἔδινε τήν εὐκαιρία νά ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους οἱ Ἰουδαῖοι μέ τόν Σαμαρείτη· οἱ δέκα λεπροί ἄνδρες. Ἡ ἀνίατος αὐτή τραγωδία(λέπρα), τούς ἔδινε τήν εὐκαιρία νά ἀνταλλάσσουν σκέψεις, νά ξεχνοῦν τίς διαφορές τους, ὥστε μέσα στόν πόνο τους νά ἐκδηλώνουν κάποια συμπάθεια πρός ἀλλήλους. Ἐντούτοις, ὅταν ὁ Κύριος τούς χάρισε τήν θεραπεία, οἱ Ἰουδαῖοι διεχώρισαν τήν θέση τους ἀπό τόν συνασθενή τους Σαμαρείτη. Σκλήρυνε ἡ καρδιά τους γιά τόν συνάνθρωπό τους καί κατέστη ἄμα ἀχάριστη καί ὡς πρός τόν Εὐεργέτη τους. Στήν ὀδύνη ὅλοι ὁμοθυμαδόν ὁμολόγησαν τόν Ἰησοῦν ὡς «Ἐπιστάτη», Διδάσκαλον, Σωτῆρα, ζητώντας ἔλεος· «ἐλέησον ἡμᾶς». Ὄντως εἶναι δίκαιον καί ὡραῖον νά ἀναθέτομεν καί ἐμπιστευόμεθα τούς ἑαυτούς μας, εἰς τό ἔλεος τοῦ Χριστοῦ· διότι δέν ὑπάρχει φόβος νά ἀποτύχουμε καί νά φύγουμε κενοί. Σήμερα ὅπως ἀκούσαμε, σεβαστή γερόντισσα, ἡ πίστη τους ἐδείχθη, μέ τό νά δεχθοῦν καί ἀκούσουν τό παράγγ...

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh) 03-01-1988 Ε ις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος Κ άθε χρόνο πριν τα Χριστούγεννα, διαβάζουμε από το Ευαγγέλιο του Αποστόλου Ματθαίου την γενεαλογία του Χριστού και για χρόνια αναρωτιόμουνα, γιατί; Γιατί πρέπει να διαβάζουμε όλα αυτά τα ονόματα που σημαίνουν τόσο λίγα πράγματα για μας, εάν δεν σημαίνουν τίποτα; Και τότε μου έγινε αισθητή η σημασία που έχουν για μας αυτά τα ονόματα. Το πρώτο στοιχείο είναι, ότι είναι οι άνθρωποι που από τις οικογένειές τους προέρχεται η ανθρώπινη φύση του Κυρίου Ιησού Χριστού. Είναι όλοι συγγενείς Του, και αυτό μας είναι αρκετό για να μας προκαλούν βαθιά συγκίνηση: ο Χριστός είναι αίμα τους, ανήκει στην οικογένειά τους. Ο καθένας τους όταν σκέφτεται τη Μητέρα του Θεού, μπορεί να πεί, «είναι παιδί της οικογένειάς μας», και για τον Χριστό, «και Εκείνος είναι παιδί που προέρχεται από την οικογένειά μας, αν και είναι ο Θεός, ο Σωτήρας μας, η αληθινή Θεϊκή παρουσία ανάμεσά μας». Επιπλέον, κάποια...