EK TOY AMBΩΝΟΣ

 

Ο αριθμός «τριάντα οχτώ» ο οποίος δηλώνει τα έτη ασθένειας του παράλυτου δεν είναι τυχαίος. Ο αριθμός αυτός, σύμφωνα με τον άγ. Αυγουστίνο   υπολείπεται δύο από τον αριθμό σαράντα (40-2=38) και σηματοδοτεί την τελειότητα της δικαιοσύνης μέσα από τον νόμο. Ο νόμος δόθηκε με τις δέκα εντολές οι οποίες έπρεπε να κηρυχθούν στις τέσσερις γωνίες της γης ή με τη συμπλήρωση των τεσσάρων Ευαγγελίων σύμφωνα με τη ρήση ότι «το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός, (Ρωμ. 10:4)». Αφού 10Χ4=40556, το σαράντα σηματοδοτεί την τέλεια δικαιοσύνη, το τριάντα οχτώ όπως ήδη αναφέρεται, υπολείπεται δύο του αριθμού σαράντα, επομένως σηματοδοτεί την ατελή δικαιοσύνη. Του λείπουν οι δύο εντολές της χάριτος: Η αγάπη προς το πλησίον και τον Θεό. Σε αυτές τις δύο εντολές κρέμεται όλος ο νόμος και εξαρτώνται οι προφήτες (Μτ 22:40). Αυτή είναι μία εξήγηση για το χρονικό διάστημα της ασθένειας του τυφλού. Ο άγ. Αυγουστίνος γράφει επίσης ότι ο Χριστός δίνει δύο εντολές, για να τελειοποιήσει τις δύο χάρες οι ο...

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ακούσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο για έναν άνδρα που για τριάντα χρόνια ήταν παράλυτος. Το μοναδικό πράγμα που τον χώριζε από την θεραπεία ήταν η δυνατότητα να φθάσει το νερό που ο άγγελος τάραζε μια φορά τον χρόνο. Τριάντα χρόνια είχε προσπαθήσει να θεραπευτεί, αλλά κάποιος άλλος ήταν πιο γρήγορος από αυτόν και προλάβαινε να θεραπευτεί. Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν τώρα στον κόσμο, πόσοι υπήρχαν και θα υπάρχουν στον κόσμο μας που χρήζουν θεραπείας, που έχουν παραλύσει από τον φόβο, από το κάθε τι που μας εμποδίζει να κινηθούμε με τόλμη και σκοπό προς την πληρότητα της ζωής; Πόσοι; Και ποιοί είναι εκείνοι που θα τους πάρουν και θα τους βοηθήσουν να θεραπευθούν αντί να το επιδιώξουν για τους ίδιους; Ας στραφούμε και ας δούμε τον εαυτό μας, όχι ο ένας τον άλλον αλλά τον εαυτό μας. Τι έχουμε μάθει από το Ευαγγέλιο; Ο Χριστός λέγει ότι όποιος δεν είναι έτοιμος να προσφέρει τη ζωή του για τον πλησίον του δεν έχει πρα...

Οι συνθήκες της ζωής μας και η οργάνωση της κοινωνίας μας επιβεβαιώνουν τη φράση του λογοτέχνη:  “ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά όσο σήμερα, αλλά και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακρυά όσο σήμερα” . Αυτή η αίσθηση της τρομερής μοναξιάς του σημερινού ανθρώπου επιτείνεται στις δύσκολες ώρες του πόνου, της αρρώστιας και των ποικίλων δυσχερειών της ζωής. Διαβάζοντας για τη θεραπεία του Παραλύτου της Βησθαιδά καλούμαστε να εμβαθύνουμε στο πρόβλημα της ανθρώπινης αρρώστιας,  της  οδύνης  και της  μοναξιάς , αλλά και της  ανάγκης για κατανόηση και συμπαράσταση. Θαυμάζουμε το μεγαλείο της  υπομονής  του ανθρώπου που, ενώ ήταν 38 χρόνια παράλυτος, δεν έχανε την  ελπίδα  του.Μένουμε έκπληκτοι μπροστά στη καρτερική αντιμετώπιση της ασθένειάς του και την  επιείκιά  του προς τους άλλους, που αδιαφορούν για τη θλιβερή του κατάσταση. Στην κάθε μοναξιά μας ας συναισθανόμαστε τότε περισσ...

- Νικολάου Μητροπ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω» Τί φοβερός που είναι ο κόσμος που ζούμε! Όπου στρέψεις το βλέμμα σου, αντικρύζεις πόνο, αδικία, κακότητα, ένταση, αμαρτία, βία, πολέμους, δυστυχία. Γιατί άραγε; Και γιατί όλα αυτά να συνυπάρχουν με φυσική ομορφιά, με απαράμιλλη καλωσύνη, με ανθρώπινο μεγαλείο;  Γιατί να εναλλάσεται το καλό με το κακό; Γιατί να διαπλέκεται η δυστυχία με την ευτυχία; Γιατί να αντιπαλεύει αδιάκοπα το προκλητικό ερώτημα της θεϊκής απουσίας ή και ανυπαρξίας με τη μυστική υποψία της θεϊκής παρουσίας; Ο κόσμος αυτός δεν παραπέμπει σε εμφανή Θεό, που ψηλαφείται αισθητά ή ανιχνεύεται λογικά. Αυτόν τον θεό μάλλον τον διαγράφει. Η λογική θεώρησή του οδηγεί σε επώδυνες αμφιβολίες. Μια δυναμική ζωής, χωρίς όμως συνέχεια. Μια απέραντη ομορφιά, με επίλογο βέβαιου θανάτου. Ένα σφιχταγκάλιασμα της ανάγκης του για πάντα με την απέραντη απογοήτευση του τώρα. Δυστυχία μηδενιστικών συμπερασμάτων! Ο κόσμος χωρίς Θεό όμως δεν αντέχεται. Κάθε σ...