EK TOY AMBΩΝΟΣ

  ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ Ἡ Χαναναία ἐβγῆκεν ἀπό τά σύνορα ἐκεῖνα, εἰς τά μέρη Τύρου καί Σιδῶνος καί ἐφώναξε δυνατά καί εἶπε: «Ἐλέησον με, Κύριε, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαυίδ. Ἡ θυγατέρα μου κατέχεται ἀπό δαιμόνιο· καί ὑποφέρει φριχτά, ἐγώ δέ ὡς μάνα φριχτότερα. Κύριε, ἐλέησόν με τήν ἁμαρτωλή καί ταλαίπωρη καί δῶσε τήν Χάριν Σου· μή μέ ἀφήσεις παραπάνω νά πειρασθῶ ἀπ΄ ὅ,τι μπορῶ. Θεωρῶ τόν ἑαυτό μου πιό ἁμαρτωλό ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Αὐτό μοῦ λέει ὁ λογισμός μου». [1] Καί ὅταν, σεβαστή γερόντισσα, αὐτός ὁ λογισμός πολυκαιρίζει, συνήθως ἀκολουθεῖ στήν διάνοια κάποια ἔλλαμψη ὡς ἀκτίνα Φωτός. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπον, μέ αὐτήν τήν στάση ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, ἑτοίμαζε τήν καρδιά της γιά τήν μητέρα τῶν μαχῶν, ἡ Χαναναία . Πίστεψε βαθιά μέσα στήν ψυχή της, πώς ὁ σαρκωθείς Θεάνθρωπος γίνεται τά πάντα γι’ αὐτούς πού συντονίζουν τίς πνευματικές τους κεραῖες μ’ αὐτές τοῦ Ἰησοῦ, ἤτοι τοῦ θελήματός Του. Ὁ Χριστός τόνιζε πάντοτε ὅτι εἶναι πρᾶος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ· ἡ ἐντολή...

  Φύλαξόν με Κύριε, ἐκ τῶν ἀνθεστηκότων τῇ Δεξιᾷ Σου. Ἀπό τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, πού ζητοῦν νά στήσουν τή δική τους δόξα ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀγνοώντας τήν Δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Τριαδικός Θεός, σεβαστή γερόντισσα, ἐξ ἀρχῆς ἔδωσε ὑπόσχεση σωτηρίας στόν πεπτωκότα ἄνθρωπο-στό ἀνθρώπινο γένος διά τοῦ Μεσσίου. Ἦταν ἀνάρμοστο γιά τόν Θεό νά καταστρέψει, ἅμα τῇ παρακοῇ, τούς πρωτόπλαστους καί νά πλάσει ἄλλο πλάσμα-ἄνθρωπον, ἄνδρα-γυναῖκα, στή θέση τῶν πρώτων πού παρήκουσαν. Ἡ Παντοδυναμία, ἡ Σοφία, ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἐγνώριζε, προγνώριζε καί τήν πτώση καί τήν ἀνάπλαση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ὅπως διά τοῦ ἑνός ἀνθρώπου εἰσῆλθε ὁ θάνατος σέ ὅλο το φύραμα, ἔτσι διά τοῦ Ἑνός Θεανθρώπου Ίησοῦ Χριστοῦ ἐπετεύχθη ἡ ἀνακεφαλαίωσις τῶν πάντων, ἡ ἀνάπλασις, ἡ καινή κτίσις. Σήμερα, ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, μᾶς ἀφηγεῖται μέ παραστατικό τρόπο τήν ἐπιστροφή τοῦ Ζακχαῖου, σύμφωνα μέ τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἀπό καταβολῆς κόσμου· γιά τήν ἐπιστροφή-σωτηρία καθ’ ἑνός μας ἁμαρτωλοῦ, ὡς αἰώνιον πρὀτυπον. Ὁ Ζακχαῖος...

    ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ Ἡ δυστυχία, ἡ ἀσθένεια τῆς λέπρας, ἔδινε τήν εὐκαιρία νά ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους οἱ Ἰουδαῖοι μέ τόν Σαμαρείτη· οἱ δέκα λεπροί ἄνδρες. Ἡ ἀνίατος αὐτή τραγωδία(λέπρα), τούς ἔδινε τήν εὐκαιρία νά ἀνταλλάσσουν σκέψεις, νά ξεχνοῦν τίς διαφορές τους, ὥστε μέσα στόν πόνο τους νά ἐκδηλώνουν κάποια συμπάθεια πρός ἀλλήλους. Ἐντούτοις, ὅταν ὁ Κύριος τούς χάρισε τήν θεραπεία, οἱ Ἰουδαῖοι διεχώρισαν τήν θέση τους ἀπό τόν συνασθενή τους Σαμαρείτη. Σκλήρυνε ἡ καρδιά τους γιά τόν συνάνθρωπό τους καί κατέστη ἄμα ἀχάριστη καί ὡς πρός τόν Εὐεργέτη τους. Στήν ὀδύνη ὅλοι ὁμοθυμαδόν ὁμολόγησαν τόν Ἰησοῦν ὡς «Ἐπιστάτη», Διδάσκαλον, Σωτῆρα, ζητώντας ἔλεος· «ἐλέησον ἡμᾶς». Ὄντως εἶναι δίκαιον καί ὡραῖον νά ἀναθέτομεν καί ἐμπιστευόμεθα τούς ἑαυτούς μας, εἰς τό ἔλεος τοῦ Χριστοῦ· διότι δέν ὑπάρχει φόβος νά ἀποτύχουμε καί νά φύγουμε κενοί. Σήμερα ὅπως ἀκούσαμε, σεβαστή γερόντισσα, ἡ πίστη τους ἐδείχθη, μέ τό νά δεχθοῦν καί ἀκούσουν τό παράγγ...

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh) 03-01-1988 Ε ις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος Κ άθε χρόνο πριν τα Χριστούγεννα, διαβάζουμε από το Ευαγγέλιο του Αποστόλου Ματθαίου την γενεαλογία του Χριστού και για χρόνια αναρωτιόμουνα, γιατί; Γιατί πρέπει να διαβάζουμε όλα αυτά τα ονόματα που σημαίνουν τόσο λίγα πράγματα για μας, εάν δεν σημαίνουν τίποτα; Και τότε μου έγινε αισθητή η σημασία που έχουν για μας αυτά τα ονόματα. Το πρώτο στοιχείο είναι, ότι είναι οι άνθρωποι που από τις οικογένειές τους προέρχεται η ανθρώπινη φύση του Κυρίου Ιησού Χριστού. Είναι όλοι συγγενείς Του, και αυτό μας είναι αρκετό για να μας προκαλούν βαθιά συγκίνηση: ο Χριστός είναι αίμα τους, ανήκει στην οικογένειά τους. Ο καθένας τους όταν σκέφτεται τη Μητέρα του Θεού, μπορεί να πεί, «είναι παιδί της οικογένειάς μας», και για τον Χριστό, «και Εκείνος είναι παιδί που προέρχεται από την οικογένειά μας, αν και είναι ο Θεός, ο Σωτήρας μας, η αληθινή Θεϊκή παρουσία ανάμεσά μας». Επιπλέον, κάποια...

  ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ     Ὁ Θεός καί Κύριος ἐνηνθρώπισε καί ἐμφανίστηκε καί παρέμεινε διά τῆς Ἐκκλησίας, στόν κόσμο, ὡς Θεάνθρωπος. Μέ ποιόν σκοπό; Νά θεώσει τόν ἄνθρωπο, νά τόν κάνει κατά χάριν Θεόν, κάνοντάς τον σύσσωμό Του στό σῶμα Του, τήν Ἐκκλησία, δίδοντάς του ἅπαντα τόν ἑαυτό Του, διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν. Καλότυχος, ὅπου ἀκούει τόν λόγον καί τόν φυλάγει εἰς τήν καρδίαν του. Ὁ ἔχων τάς παραγγελίας Μου, καί ποιῶν αὐτάς· ἐκεῖνος ὅπου κρατᾶ τίς διδαχές Μου καί πιστεύει Ἐκεῖνον ὅπου μέ ἔστειλε, μακάριος . [1] Ἡ θεραπευθεῖσα σήμερα συγκύπτουσα φαίνεται ὅτι εἶναι εὐσεβής καί τηροῦσα τήν ἐντολή τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Ὁ ἐξ’ ἀρχῆς   δήσας-δεσμήσας τήν γυναῖκα, Σατανᾶς, δέν δύναται νά τήν ἀπωθήσει ἀπό τήν εὐσέβειαν. Ἡ δυνατή πίστη πού τήν συνέχει, τήν καθιστᾶ θυγατέρα τοῦ Ἀβραάμ, καθώς τήν ἀποκάλεσε ὁ Χριστός. Ἄλλωστε, συμπεραίνουμε τοῦτο καί ἐκ τοῦ παρ’ ὅτι ἀσθενοῦσα μέ ἀσθένεια παραμορφωτικήν, ἐπίπονον, δέν ἠμποδίσθη ὑπ’ αὐτῆς νά ἔλθει εἰς ...

Ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ζωή ὑπέρ φύσιν καί ἔννοιαν. Ἀγαθός ὁ Θεός, ἀγαθά κατά χάριν τά δημιουργήματα. Τό πλάσμα Του, ὁ ἄνθρωπος, ὅταν μοιράζεται τά πλούσια ἀγαθά τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἄλλους, ἔχει χαρά καί εἰρήνη. Σύ νεανίσκε, ἀρνεῖσαι νά ὁμοιάσεις στόν Θεό καί Πλάστη σου καί ἐμπιστεύεσαι τά πλούτη; Μάθε ὅτι αὐτά δημιουργοῦν μπέρδεμα στήν καρδιά καί σύγχυση στή διάνοια. Συνεπῶς, ἤ θά προσφωνεῖς τόν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν, Ἀγαθόν, Κύριον, Υἱόν τοῦ Θεοῦ καί θά τό πιστεύεις ἀπόλυτα ἤ θά ἀκούεις ἀπό τά χείλη τοῦ Μεσσία, ὅτι δέν δέχεται φιλοφρονήσεις καί ψευτοευγένειες γιατί «Ἀγαθός εἶναι μόνον ὁ Θεός καί ὅν ἀπέστειλεν Σωτῆρα στόν κόσμον, Ἰησοῦν Χριστόν». Ἡ ἀληθινή πίστις στόν Θεάνθρωπον Μεσσίαν, πιστοποιεῖται, ὅταν γιά τήν ἀγάπη Του, ξεχνᾶμε τόν ἑαυτό μας καί ἐμπιστευόμαστε τό θέλημά Του καί ἀμέσως ἐμπειρικά ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ὁ Θεός μᾶς θυμᾶται, μᾶς προστατεύει, διότι ἡ ζωή περνάει μέσα ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. «Τοῦτο  γάρ ἐστι θέλημα τοῦ Θεοῦ,ὁ ἁγιασμός ὑμῶν» , «γίνου πιστός ἄχρι θανάτ...

  ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ Ὁ Κύριος Ἰησοῦς μᾶς δίνει τό νόημα γιά τό πῶς πρέπει νά συμπεριφερόμαστε στήν παροῦσα ζωή. Ὀφείλουμε νά μοιραζόμαστε τά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀδελφούς μας, ὥστε νά ἔχουμε χαρά. Ὅποιος δέν μοιράζεται τά δῶρα τῆς Χάριτος, ἔχει πρόβλημα· γιατί « ὅσοι ἐπιθυμοῦν νά πλουτίσουν πέφτουν σέ πειρασμούς καί παγίδες τοῦ διαβόλου». [1] Τά πάθη τῆς φιλαργυρίας, τά κάνει νά ἀποβάλλονται δύσκολα, ἡ ἀπιστία στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Διότι ἐκεῖνος πού δέν πιστεύει σ’ αὐτήν (πρόνοια), στηρίζεται στά ὑλικά ἀγαθά, περιφρονῶντας τά πνευματικά. Λογαριάζει γιά τίποτε τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, μάλιστα βασιλεία αἰώνια· ἀντίθετα ποθεῖ γήινο καί προσωρινό πλοῦτο.Ἔτσι ὅταν ἔλθει ὁ πλοῦτος, διψᾶ, ἀγωνιᾶ, γιά περισσότερα, ἀφοῦ ὁ ἰδιοκτήτης ἐξακολουθεῖ   νά συνοδοιπορεῖ μέ τό ὀλέθριο αὐτό πάθος, τόν ὑλικό ἔρωτα. «Ψυχή… φάγε, πίε, εὐφραίνου ». [2] Συνεπῶς πολύ δίκαια ὁ Χριστός, τόν ὀνόμασε ἄφρονα. Ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀδελφοί μου, εἶναι σαφής· ὑπογράφουμε ἐ...